Remèdios antigos. Sa perda de su late e su piletita
Sa perda de su late est unu amuletu chi, segundu sa traditzione, is fèminas de sa cultura sarda, bestiant pro favorire s’allatamentu.
Sa perda de su late est unu amuletu chi, segundu sa traditzione, is fèminas de sa cultura sarda, bestiant pro favorire s’allatamentu. Fintzas is pastores d’impreànt pro crasiare is titas de is animales insoro, pro prevènnere is dolores de su piletita.
Segundu sa traditzione, sa perda de su late, fiat una pedra bianca chi si fiat formada candu sa Madonna iat pèrdidu unu stìddiu de late allatende a Gesùs candu fiant fuende in Egitu. Is mammas, ma fintzas is pastores, fiant sòlitos a resitare custu pregantu candu carasiànt is titas,:
Santu Simoni Mannu
Artu una gùida e barba unu pramu
Sorris prabalis de uba beneis
De sa barba mia si nd’errieis?
De s’arba bosta non si nd’errieus
Po sa tita nostra nosu prangeus
Ca po sa tita bosu prangeis
Sanas e sarbas nce ddas torreis
Sanas e sarbas e prenas de lati
Comenti calat s’erriu de Giordana
Aici torrit sa vena de su lati
Cun Sa perda de su late obiamus duas traditziones. Una, cussa medievale de santu Simone e s’àtera paleocristiana de sa Madonna de su Late de Betlemme
Su ligàmene intre Santu Simone e su late est acapiadu a s’infàntzia legendària de custu santu. Santu Simone fiat unu religiosu inglesu e generale de s’Òrdine de is Carmelitanos. Est famadu in sa traditzione catòlica pro àere retzidu, in su 1251, sa bisione de sa Vìrgine Maria chi ddi donaiat s’iscapolare carmelitanu. Segundu sa traditzione biogràfica, candu fiat pipiu refiudàt de pigare su late maternu su sàbadu e a sa vigìlia de is festas marianas, Ma prus che àteru cando sa mama iscaresciat de resitare unu “Deus ti salvit Maria” innantis de dd’allatare.
Sa Madonna de su Late (Virgo Lactans) est una iconografia cristiana antiga meda chi rafigurat sa Vìrgine Maria mentras est allatende a su Pipiu Gesùs. Is primas testimonias cumentzant in s’arte paleocristiana, comente a s’afrescu de su III sèculu cunservadu in sa catacumba de Priscilla a Roma. Sa legenda de sa pedra, invetzes, est collegada a sa Gruta de su Late (Crypta Lactea) de Betlemme, acanta a sa Basìlica de sa Natividade.
Segundu una traditzione signalada fintzas de IV sèculu, s’ orroca, rùbia de sa gruta fiat devènnida bianca a pustis chi unos cantos de istìddios de su late de sa Vìrgine fiant rutos mentras allataiat a Gesùs candu fiant fuende in Egitu.
Su contu narat chi cando fiant intrados a sa gruta Giuseppe aiat naradu a Maria:
«Firmeusì inoe unu pagu ca su biàgiu est longu e su Pipiu tenet bisòngiu de si riposare.» Maria iat rispòndidu chi andaiat bene e iat cantadu custa anninnia
Dormi Gesùs intra is brassus mius
Fillu de gràtzia de lugi e de amori
Bufa su lati, papa o Signori
Signu de gràtzia po totu is famius.
Comenti su lati apaxat aberu
Donasì fidi, spera e amori
custa perda càmbiat colori – che s’ànima in su batisteru
Mamma de su celu prega po nosu
Dona luxi de non perdi sa via
Dona fidi a s’umana genia – A chi no est firmu o est timorosu.
Prandi ogni ànima Divinu Amori
Coru de mama chi donat consolu
Lati Sagrau de sa columba in bolu.
Mandada a totus de su Signori.
Custa pregadoria, pro mesu de su sìmbulu de su late maternu e de sa maternidade de Maria, lompet a ogni òmine: a chie creet e a chie dudat a chie sufrit e a chie chircat. Est un’invitu a s’ispera e a s’amore, reconnoschende in sa figura de sa Mama un’imàgine universale de amparu, nutrimentu e cunfortu.
Ultima modifica